Pamuk, gökyüzündeki en küçük buluttu. Arkadaşları büyük, gri ve güçlüydü; yağmur yağdırıp tarlaları sularlardı. Pamuk ise o kadar küçüktü ki bir damla bile yağdıramıyordu.
Bir gün kuru bir bahçenin üstünden geçerken küçük bir çiçek gördü. Çiçeğin başı öne eğilmişti. “Çok susadım,” dedi çiçek.
Pamuk bütün gücüyle sıkıldı, sıkıldı ve tek bir damla düştü. Damla tam çiçeğin yaprağına kondu. Çiçek başını kaldırdı ve gülümsedi.
“Teşekkür ederim küçük bulut,” dedi. “Bana tam ihtiyacım kadar su verdin.” Pamuk o gün anladı ki küçük olmak, işe yaramamak demek değildi.
Akşam olunca Pamuk, ay ışığının altında yumuşacık bir yastık gibi kıvrıldı ve mutlu mutlu uyudu.
İyi uykular.