Gökyüzünün en ucunda Pırıl adında küçük bir yıldız yaşardı. Pırıl her gece parlamayı çok severdi ama bir sorunu vardı: Gün ağarırken bir türlü uyumak istemezdi.
“Biraz daha parlayayım,” derdi. “Belki birisi beni görür.” Ay Dede ona gülümser, “Sabah oldu Pırıl, güneşin sırası geldi,” derdi.
Bir gece Pırıl, aşağıda penceresinin önünde oturan küçük bir kız gördü. Kız da uyumak istemiyordu. Gökyüzüne bakıp “Ben uyursam yıldızlar kaybolur mu?” diye fısıldadı.
Pırıl çok şaşırdı. Hemen en parlak ışığıyla göz kırptı. Kız gülümsedi. Pırıl ona usulca seslendi: “Ben her gece burada olacağım. Sen uyurken ben seni izlerim, ben uyurken de güneş seni ısıtır.”
Kız esnedi, yorganını çenesine kadar çekti ve gözlerini kapadı. Pırıl da o sabah ilk kez kendi kendine uyudu. Çünkü artık biliyordu: Uyumak, ertesi gece daha parlak olmak demekti.
Şimdi sen de gözlerini kapat. Pırıl seni izliyor.
İyi uykular.